Bij deze ben ik gestopt met dit web-log. Voorlopig blijft het staan, daar ik ook nog precies weet wat ik met sommige blogs wil doen. Misschien kopieren of wat dan ook. In ieder geval wil ik de gedichten zeker bewaren, dus die gaan de komende tijd in een map.

Het loggen hier heeft mij veel opgeleverd. Ik heb geleerd en heel veel van mij afgeschreven. Het heeft me geholpen op mijn verdere weg, om keuzes te maken en te zien, te relativeren, om mijn verdriet te delen , om al de pijn en onmacht daar te kunnen zetten, waar het het minste pijn meer doet.

Het moest wel anoniem. Voor mijn gevoel zeker. Het feit dat er mensen waren die mijn gangen te graag volgden en mij en mijn geliefden leed hebben aangedaan en misschien nog zouden doen, gaf mij het besluit om ergens anoniem te blijven. Eigenlijk ook niet helemaal, want wie slim was, kon mij wel zo achterhalen. Daar ik gewoon hier logde onder een naam die bekend is, de link naar mij was dan wel snel gemaakt. Want ik heet overal Bengeltjuh.

Als ik nu nog weleens log, doe ik dat op Hyves. niet anoniem meer en met onze volle namen. Voor dat handjevol mensen die het van mij mogen lezen.

Voor mij is het goed zo.

Ja het is goed zo.

Uit.

In de zin van "een nieuwe broek erbij voor de zomer", ging ik gister met mijn moeder even shoppen. Soms is dat nodig…..

Vooral dus als blijkt dat wat er in de kast nog ligt, angstvallig blijft liggen. De reden, nou, ja, ach, wat zal ik zeggen, de tijden veranderen …….en mijn lichaam ook. En dat lichaam weigert zich nog in maatje 34,36,38, hmmm  40 te stoppen. Die laatste knalde er wel in gister. Ok, ok, ik wist dat er iets zich verdikte aan mezelf, maar kom op zeg, mag het voortaan wat subtieler? Niet dat ik gezellig de maat 40 pak en in het pashokje (jawel ook al jaren niet geweest), genadeloos de klap kwam. Maat 40 bleef hangen, ja daar, bij mijn dijen. En als ik dan eindelijk wel eentje aan kreeg ,is het geloof ik n de bedoeling dat de rits dichtgaat en niet ergens blijft hangen aan zijkanten van iets wat blubbert. Erg blubbert…..zeg maar.

Zelfspot is mij niet echt onbekend, dus na de nodige bijdehandte opmerkingen richting mezelf, ik mijn moeder weer op de stoel moest zetten (ja leuk, omdat ze van het lachen eraf donderde), heb ik alles teruggekeild in het rek…….en mezelf dan maar met maat 42 getroost. En nee, geen ijsje gekocht, of broodje kroket, of HEMA-worst……ik heb heel netjes een bruin broodje ham opgegeten.

Ik weet dat het misschien zelfs nergens op slaat en ik klaag over een maatje niks ofzo, maar ooit had ik 36, zelfs 34, maar die laaste vind ik dan weer te skinny. (Over skinny gesproken, die soort broeken past mijn kleine teen niet eens in). Na 2 bevallingen was het ook niet alles, maar na bepaalde gebeurtenissen en dus te veel stress, daalde ik mooi  en bleef ik later hangen op maat 36.

Niet meer roken, het juist goed in mijn vel zitten, zou dat het zijn? Alhoewel ik juist na het stoppen met roken niet echt belachelijk aankwam. Ik deed netjes, snaaide niet al te veel (dankzij de chupa-chup lolly, daar deed ik lang mee)…..en vergeet ik toch het minder bewegen . Ik bedoel …..sporten……dus. Maar mijn lichaam is niet meer wat het geweest is en mijn rug en arm zijn niet de meewerkers van het jaar.

Eten, is ook erg lekker. En ik hou van lekker eten. En dus wat moet je kiezen dan? Dat (alweer) maatje meer, of oneindigd gaan lijnen (en dat is niks voor mij)….

Zoals sommige mensen weleens last hebben van een cultuurschok…….heb ik even last van een maat-zoveel-schok…….

Na de schrik van dat ons lieve konijn, na 3 jaar bij ons te zijn geweest, ziek werd en we een een rondje dierenarts met haar volgden, toch overleed en nog wat niet echt leuke dingen, waren we zeker toe aan de Mei-vakantie.

Een midweek zouden we in ieder geval weggaan. Helaas vielen die dagen niet in het super mooie weer, maar niet getreurd, ze zaten niet altijd goed met de voorspellingen. Overdag konden we toch wat dingen doen, plus de afspraak was dat het vooral voor Ratjuh was. Hij wou vooral dicht bij het animatie-team hangen, omdat het vorig jaar zo leuk was geweest. Gelukkig was het deze dagen ook leuk )

We hebben lekker gegeten, de eekhoorns van pinda’s voorzien,konijntjes langs zien huppelen,wat gewandeld, de mannen de tennisbaan onveilig gemaakt, paar keer gemidgetgolft gewoon relaxed. En alles ging goed…….geen fietssleutel kwijt (alleen Ratjuh heeft deze keer een fiets gehuurd) en geen mobiel……

Ach, tot het moment dat we in Apeldoorn op het perron waren en ik tegen Ratjuh zei "Je hebt je telefoon toch"….hij hem ging pakken en dat ding er niet was. Overal gezocht, paar keer gebeld maar nee……..verdwenen. Ergens tussen de bungalow en het station.

Thuis hebben we gelijk naar het park gebeld, maar uiteindelijk dus gewoon nergens te vinden. Nou snapt hij ook meteen waarom hij een goedkoop toestel heeft met prepaid…..afijn, van zijn eigen geld mag hij nieuwe bekostigen.

Ik ben smiddags in de tuin gaan zitten en heb voor de rest van de Mei-vakantie genoten. Zon, tuin, buiten,wijntje, bbq, even strand, enzovoorts.

Computeren deed ik erg weinig, dus loggen ook (deed ik toch al niet meer veel).

Geniet van het Leven

Langzaam druppelen ze binnen, de verzoeken. Of ik vriend van ze wil worden. Sommige vonden Ratjuh ook al.

Toen ik me voor het eerst op Hyves aanmelden, was het 2005. Door een paar was ik eens gaan kijken, maar verder niks aangedaan. Tot ik weer wat kreeg, in 2007, en ik maar eens verder ging kijken. Vond het wel grappig.

Ik was me bewust van het feit dat je dan "gevonden"wordt. Waar ik vroeger een beetje "bang"voor was, ben ik nu niet echt. Nadat een paar mijn zoon een leugenaar noemden, was voor mij sowieso de maat vol. Ze wezen keihard met hun vinger naar mijn zoon, zonder eens echt naar hem te luisteren.Of naar mij, want ik gaf het al erg lang aan, te lang achteraf.  Eigenlijk was het ge-ouwehoer al eerder spuugzat, maar omdat er kinderen tussenzaten (o.a. de mijne) hield ik het contact aan. Wat ook te vaak onrust veroorzaakte.

Ooit dacht ik dat zij mijn vriendin was, totdat ik er met een hele harde klap achterkwam hoe en wat. Na alleen maar negatief gezeik over mij heengekregen te hebben over mijn nieuwe huis en de indeling en van alles, en over mijn vriend, viel mijn muntje. Ik heb haar later een mail gestuurd en de "vriendschap" beeindigd. Misschien laf op die manier, maar zo kon ik het rustiger doen dan mondeling.In al die jaren is er zoveel gebeurd en ben ik zo stom geweest. Naief misschien. Of iedereen bijelkaar willen houdend, of gewoon te gemakkelijk.

Afijn, toen ze ging trouwen, stuurde ze me nog zelfs een uitnodiging.Ik geloof dat ik van het lachen ergens naast mijn stoel lag. Ze vroeg envelopjes………juist…Het ergste heb ik altijd gevonden dat mijn zoon niks meer van haar hoorden. Niet eens een verjaardagskaart……zij die altijd grote mond had met de kinderen mogen nergens dupe van worden.

We zijn gevonden. Door hun allemaal langzamerhand. Ratjuh heeft al meerdere verzoeken gehad. Ik heb hem vantevoren wel gewaarschuwd dat de hele familie wel langs zou komen. En dat doen ze ook. Ik laat het aan hem over. En standaard accepteert hij ze niet. Hij is gewoon nog harder dan ik. Ik liet ze nog staan om erover na te denken.

Ik heb eigenlijk geen zin in het "xe9en-grote-familie-gedoe". Brr. Na al die jaren, na al die gebeurtenissen die echt soms beangstigend waren, strijk ik echt niet meer over mijn hart.We leven nu in behoorlijke rust, zeker wat dat betreft.

Ratjuh was altijd ziek, buikpijn, hoofdpijn, onrust, van alles eigenlijk.

Sinds een jaar of 2 heeft hij dat niet meer, omdat hijzelf gekozen heeft

Het lijkt me we moeilijk voor Ratjuh hoor. Hij neemt toch zulke beslissingen.

Misschien als hij groter is, nu is duidelijk dat hij niet wil…..

Gevonden, het was te verwachten.

Ok, eentje dan, voor deze keer.

Kreeg opeens voer voor een logje. Kattenvoer

Onze Mickey is bijna 16 jaar. En zo gek als een deur. Hij zeurt de halve, zeg maar hele dag. Als hij niet slaapt. Maar nu heeft hij een nieuw speeltje ondekt.

Klokkijken )

Voorlopig staat de klok op het tafeltje, aangezien hij eerst hing waar nu de boekenkast is neergezet.

Wie weet, gaat Mickey straks miauwen bij elk uur. Lol.

Hoe ouder, hoe gekker.

Tja, ik ben niet veel meer aanwezig op ons web-log. Beetje uitgel*ld, zeg maar. Niet dat we niks meer meemaken , maar de behoefte van mijn kant is er niet zo heel erg meer.

Terwijl er natuurlijk verhalen zat zijn. Alleen het zit dan in mijn hoofd, maar komt er niet uit. En laat ik het maar gaan.

Ratjuh gaat nu wel lekker, is met van alles bezig, projectje hier, projectje daar. Bezig met een bandje op school  en flierefluit aardig de dag door. Zijn rapport is ook al weer gearriveerd  en is weer hartstikke goed!

Zijn mentrix zie dat het bijna een HAVO-rapport is. Hij struikelt een beetje over een vak (M&M, oftewel Mens en Maatschappy, oftewel Geschiedenis, Aardrijkskunde, Maatschappyleer en euh, Economie geloof ik, in xe9en.) . Nou zijn die eerste 2 al niet zijn favourieten vakken. Hij staat er een 7 voor, maar op het nippertje. En voor de HAVO moet je alles hoger hebben zeg maar. En met dit vak haalt hij nogal uiteenlopende cijfers.

Ach, we zien wel. Ben er gewoon heel blij mee, zijn rapport. Top hoor.

Tja, het leven loopt gewoon aardig lekker, dus tja……

Voorlopig had ik afgelopen vrijdag het laatste gesprek. Overigens "moet" ik nog wel de Jutters bellen, over hoe en wat. 

De week ervoor heb ik er goed over na zitten denken. Wat vooral in mijn hoofd bleef hangen, was het feit van een training voor Ratjuh. Steeds groter werd het "Nee" in mijn hoofd, het gaat niet werken. Want hij wou in eerste instantie toch niet, diep in zijn hart is het "Nee, niet weer".

Daarbij was ik al gaan speuren, op het internet vooral. En het feit dat hij dan misschien wel elke week 2 uur lang dat volgen moest, als voorbeeld, gaf weinig opwekkend gevoel.

Dus gesterkt met mijn  "keuze"ging ik weer praten op school. Zij had de vrouw die ons bij de Jutters had begeleid ook al gesproken. Die zou het gaan overleggen, maar het feit van weer een training volgen voor Ratjuh vond zij kennelijk ook niks. Eigenlijk zijn 1-op-1-gesprekken nodig bij hem. Is ook zo, maar hoe ga je dat doen, als hij dat absoluut niet wil?

Dus het punt dat hij dat alles absoluut niet wil, is geen vooruitgang. Meer een rem waar we nu even aangetrokken hebben. Afdwingen is geen punt. Dat gaat averechts werken. En dat moeten we zeker niet hebben.

We gaan het aankijken. Wat we wel tegen hem gezegd hebben, is dat hij met 1 van ons praten moet als er iets is. En als wij iets bespeuren, waarvan we denken, het gaat weer "fout" en hij zal niks zeggen, dan kan het wel zover komen dat er wel wat gedaan wordt. Nu gaan we in ieder geval proberen of hij zich wil openen, wil praten met ons. (als er wat is). Want dat is ook een punt, hij opent zich niet. Zijn zelfbescherming is heel erg dik. Niet verwonderlijk ook, met al die gebeurtenissen in al die jaren.

Wat ik al bedacht had, en zij ook vond, is dat Ratjuh is stil blijven staan in zijn emotionele ontwikkeling Hij heeft zelf ergens de rem aangetrokken en niet verder gegaan. Pure zelfbescherming. Misschien, naast alle andere angsten, een angst om ouder te worden, want wie weet wat er dan nog allemaal gebeuren zal…. En misschien dat het ons lukt omdat een beetje te "breken".

Wat we wel beamen is dat hij voor de rest goed gaat en ontzettend gegroeid is (euh letterlijk ook best wel).

Voorlopig kijken we het dus aan en laten hem met "rust". Misschien is dat juist het goede, je weet toch nooit hoe iemand zich ontwikkelt. 

Misschien lukt het om bepaalde punten bij te schaven (zwart/ wit denken bij hem is nogal extreem en het ergens in vastbijten ook).

Want net zoals hij, ben ik al die wegen eigenlijk ook wel moe. Dan weer daar praten, dan weer hier, pfff.

Met diegene van school heb ik nu een maandelijkse afspraak ( via telefoon), of als er wat dringends is.

Voor the rest……we will see.

Je kan je de vraag natuurlijk blijven stellen "Houdt het ooit op". Je geest en je lichaam die verlangen rust, waardoor je energie zo nu en dan beperkt is. Wat je eigenlijk niet kan hebben, "Vooralll doorgaan"is je motto. Althans dat zou je willen.

Maar de conclusie is dat het gewoon niet ophoudt en dat ik dat maar accepteren moet. Ertegen vechten is natuurlijk uitgesloten, het kost mega-energie en het is geen oplossing.De tijd dat het rustig was en ik toch bleef voelen dat er een addertje nog rondwaarde, is voorbij, helaas hangt het addertje er nog rondt en laat zo nu en dan zijn koppie zien. Niet dat er echt enge dingen gebeuren (zoals de uitbarstingen die hij had), maar echt goed gaan sommige dingen niet. En na een paar gesprekken op school, hij alleen, ik alleen ,wij samen, is de conclusie toch dat hij het op deze mainer niet gaat redden. Ik vond hem de laatste tijd thuis anders, kan mijn vinger er niet helemaal opleggen, en het is natuurlijk een beginnende puber , maar dat hij weer sterk obsessief gedrag ging vertonen (meer het vastbijten in iets en zich daar helemaal op focussen) was een feit. En natuurlijk doen dat er meer en natuurlijk raken ze geintresseerd in meisjes of wat dan ook, de voorgeschiedenis bij Ratjuh leert ons dat het een gevaarlijk punt is, het gedrag wat hij dan gaat vertonen. Daarbij komt het te veel zwart/wit denken van hem, een middenweg is er niet.

Nouja, we zijn overheen gekomen dat we even gaan rondkijken hoe en wat. Er zijn trainingen hiervoor, maar dan nu voor pubers. Want de schatting is dat hij het nu nog gaat redden (ook dankzij de klas waar hij nu inzit, had hij in een andere terechtgekomen dan was het misschien al fout gegaan), volgend jaar ook nog wel (omdat dezelfde klas dan weer meegaat…), maar daarna..Niet dat je nou kan voorspellen hoe en wat plus het zeker is dat hij al heel veel geleerd heeft van ervoor en zijn gedrag in sommige situaties veranderd is, positief gezien, we hem daar vaak een compliment voor geven, er is in ieder geval iets nodig. Doen we er nu niks aan, om het te proberen positief een draai te gaan geven, dan is de kans dat het slechter gaat (straks) groter.

We doen het wel op een andere manier, Ratjuh en ik ook hebben aangegeven dat we het hele traject niet meer willen. Jutters enzo. Degene die ons toen geholpen heeft, weet er nu wel van zodat ze kunnen overleggen, school en zij.

Wat betreft deze school, ben blij dat ze snel reageren daar. Ze hebben hem geobserveerd tijdens allerlei situaties. De samenwerking is zo prima, veel beter dan ooit de lagere school was.Die gingen er prat op dat ze een beleid hadden, alleen waren ze de handleiding volgens mij kwijt.

Dus de molen werkt weer, zou bijna helaas zeggen, niettemin het positief moet uitvallen. Het een zetje is voor de grote wereld en hoe je overleven kan.

Daarbij is dit niet het enige wat ik aan mijn hoofd heb, dus het gaat maar door en door.

Afijn, eerst morgen de verjaardag van mijn moeder vieren. Ze wordt 72 jaar.Hierper de piep…….Hoera!!

Na de geboorte van Ratjuh moest ik eerst om het half jaar, toen om het heel, een uitstrijkje laten maken. Ik had namelijk behoorlijk onrustige cellen, dus het moest in de gaten gehouden worden.

Op de een of andere manier herinner ik me niks van uitstrijkjes erna of op mijn 35ste. Pas rond mijn 40ste kwam de envelop weer. Voor het onderzoek eens in de 5 jaar.

Nou ben ik iemand die niet snel loopt naar de huisarts. En eigenlijk was ik bezig voor een andere huisarts in de buurt, het liefst vrouwelijk. Afijn, dat is dus niet gelukt, een paar gebeld maar die namen geen patienten meer aan.

Mijn vertrouwen in de huisarts heeft een stevige knauw gekregen, nadat hij mij totaal niet serieus heeft genomen met mijn klachten toen ik die burn-out kreeg. Hij kletste erover heen, gaf me uiteindelijk een adres van een psychologe met een briefje erbij wat echt kant noch wal raakte.

Daar ben ik mee terug gegaan, omdat het echt belachelijk was om de dood van mijn vader erbij te halen, wat toen 12 jaar ervoor gebeurd was en ik allang een plek had gegeven. Daarbij haalde hij ergens vandaan dat getrouwd was geweest en gescheiden, kan me echt niet herinneren dat ik ooit getrouwd ben geweest………

Afijn, daarbij zei hij me iets te vaak "Zeker op internet opgezocht he", wat me ook niet een prettig gevoel gaf. Ik kwam niks voor niks leek me.

Maar ja, dat uitstrijkje he. Nou kon je ook bellen voor een andere arts (vrouwelijk) maar of ik dat nou wou. Dus duurde het een paar maanden voordat ik maar eens belde naar mijn huisarts.

Een afspraak gemaakt en ergens hoopte ik dat de assistente het zou doen. Want zij deed meer dingen tegenwoordig (bij mijn moeder  voor suikerziekte ) dus misschien…..

Wat was ik opgelucht toen zij het bleek te doen. Kon er nog gewoon meepraten, ze nam de tijd voor me. Want ik heb bepaalde klachten die op overgangsverschijnselen lijken. Zoals opstijgingen (zo noemde we dat vroeger altijd bij mijn moeder), ik heb soms opeens warmte-aanvallen, kreeg het stikheet en dat ebt dan weer weg. En soms drijf ik het bed uit, kan niet goed slapen, dit in periodes. Ze zei dat het erop leek, maar dat het ook kan zijn door langdurig pilgebruik. Dat ik anders misschien spiraaltje nemen kon, nou daar ben ik geen voorstander ben. Zolang het niet zo erg is en alleen in periodes hou ik het wel vol zo. Dus zien hoe het verder gaat zo, en anders wordt het sterilisatie heb ik me al bedacht. Je kan overgangsverschijnselen behoorlijk lang hebben vantevoren, dus heb tijd .

Op de dag dat ik belde voor de uitslag van het uitstrijkje, was er nog niks binnen. Er was storing ofzo. Was niet goed voor de spanning. Toen ik een week erna weer belde, was de uitslag er wel en die was helemaal goed. Dat was zeker een hele opluchting!

Wat ben ik blij zeg

En zo lag ik vannacht, door het hoesten en benauwdheid van een teruggekeerde verkoudheid, wakker, waarbij mijn gedachtes met mij op de loop gingen. Soms mag dat best van me, omdat het anders is dan vroeger.

Veel woorden kwamen in mij op. Spiegelingen, vergeven, vergeten, littekens, angst, zoveel dingen waar ik even over nadacht.

Een tijdje geleden liep ik opeens, door een gebeurtenis dichtbij. tegen een oud litteken aan. Iets wat, denk ik, door angst dan aangewakkerd wordt. Hoe bang ben ik dan ooit geweest? Zo bang dus. Is niet uit te drukken in woorden of zelfs niet in gevoel, het was mijn angst namelijk. En even bleek het weer mijn angst te zijn….. In ieder geval was dat litteken even aanwezig, maar ook gauw weer weg. feit is wel dat dat eventjes dat het er was, het opeens overweldigend was.En het realiseren van dat feit, maakte me even verward. Gelukkig is mijn nuchtere ik goed vertegenwoordigd en zal ik er nooit en te nimmer nog in blijven hangen………zoals vroeger.

Dan kwam ik bij de spiegel, waar ik zo vaak ingekeken heb. Eerst zag ik niks meer, een grote mistwolk hing ervoor. En net toen ik dacht een schim te zien in de spiegel, die duidelijker werd, kwam er veel meer mist dan ooit te voren. Ik zag echt geen hand meer voor de ogen, laat staan dat ik een blik kon werpen in mijn spiegel.Uiteindelijk, door alles te sorteren, weg te gooien, of een goede. mooie plek te geven, werd de spiegel helder. En kon ik mezelf weer zien…….dat was en ben ik….daar sta ik voor. En niemand die me ook nog zover zal krijgen en naar beneden zal halen. Want dat laat ik nooit meer toe.Ge neemt me zoals ik ben…….

Vergeten en vergeven…..volgens sommige staat dat bijelkaar. En schreeuwt de een nog harder dan de ander dat je vooral iedereen maar moet vergeven, wat die ander ook gedaan heeft. Want kan je niet vergeven, hou je niet van jezelf, kan je niet verder en/of kost je dat energie. Hmmmm…

Soms komt het mij schijnheilig over, maar dat zal wel aan mij liggen. Ik heb echt heel veel dingen en mensen achter me gelaten en ik vergaf ze altijd. Ten koste van mezelf….

Ik voel me vrijer dan ooit en het meeste en verste ben ik gekomen op eigen kracht. Een burn-out waarmee gesold werd, maar juist daardoor ben ik er weer. Kracht, het heeft me juist kracht gegeven, door eens een keer niet iedereen ook maar weer te vergeven. Daarbij ben ik een moeder, en als iemand op zo een zwakke manier mijn kind pijn doet (psychisch), staat vergevingzindheid niet in mijn woordenlijst. Dus nee, ik vergeef niet altijd. En kijk hoe raar dan dat ik wel leef, ik elke dag vooruitgang boek de laatste tijd, meer en meer dingen weer kan en snap, mijn spiegel helder en zo duidelijk is, ik van mezelf hou……

Wat een nachtje hoesten en proesten al dan niet voorelkaar krijgt zeg

Ach soms is het even goed om eventjes na te denken……